Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır derlerdi.
Bu kahveyi birlikte yudumlayalı çok oldu.
O görüşmemizin son buluşmamız olacağını bilseydik nasıl davranırdık bilmiyorum.
Ama sanırım ben her anın kıymetini daha çok bilirdim.
Bu kadar özleyeceğimi bilsem daha sıkı sarılırdım sana, hayata.
Bu günden bakınca böyle düşünüyorum.
Kim bilir şimdi de nelerin değerini bilmiyorumdur ama hangimiz böyle değiliz ki!
Keşke, sahip olduklarımız elimizden çıkmadan kıymetini anlasak. Keşke, keşkeler denizinde kulaç atacağımıza oradan kıyıya yüzüp "Dünle beraber gitti cancağızım, ne kadar söz varsa düne ait/Şimdi yeni şeyler söylemek lazım" diyebilseydik.
Ama hatır gönül işlerinin rafa kalktığı, herkesin kendi gemisini yürütme derdine düştüğü günlerdeyiz.
Lakin deniz bitti.
O gemi bir gün gelmeyecek.
Bindiklerimiz de bir bir karaya oturacak.
Sonra biz yeniden insanı arayacağız içimizde.
Kendimizle dost olmayı deneyeceğiz. Bunu başardığımız gün de, her şey, herkes bize dost olacak.
Çünkü bu alemde süregelen bir döngü var.
O gün gelene kadar burada, "ada"mdayım.
